Het verhaal achter VitAline

Hi! Heel leuk dat je mijn website bezoekt! Ik ben Aline, Aline van VitAline 😉 In 2017 ben ik afgestudeerd als erkend gewichtsconsulent en heb ik mij aangesloten bij de Beroepsvereniging Gewichtsconsulenten Nederland (BGN). De interesse om deze opleiding te volgen is begonnen in oktober 2011. Waarom deze specifieke datum? Dat ga ik je nu vertellen…

Een normaal figuur, wespentaille, slanke den, fitgirl of een peerfiguur is voor mij nooit vanzelfsprekend geweest. Ik was eerder een appelfiguur, zo’n lekkere grote zoetsappige. Na de middelbare school ging ik als student HBO rechten op kamers en ik veranderde van grote zoetsappige appel in ‘uit de kluiten gewassen’ zoetsappige appel. De kilo’s vlogen er aan. Los van dat mijn motto ‘liever te dik in de kist dan een feestje gemist’ was, heb ik last gehad van het wegeten van mijn emoties. Ik had geen patroon, geen structuur en mijn honger- en verzadigingsgevoel was vertrokken naar Verwegistan. Een patatje mayo/pinda na het stappen was meer regel dan uitzondering. Daarnaast heb ik het geluk, dat ik alles lust en altijd zin heb in eten. Of pech, het is maar hoe je het bekijkt 😉 Ik vond ook dat ik nooit last had van mijn gewicht. Of wilde ik het probleem niet onder ogen zien? Ik ben altijd sportief geweest en ik had geen last van mijn gewicht tijdens het sporten.

Als jullie je afvragen hoe zwaar ik was? Ik was op mijn
‘hoogtepunt’ 94 kilo en dit bij een lengte van 1.70.

Toch wist ik (ook) wel dat ik te zwaar was. Al mijn vriendinnen om mij heen hadden geen maat 46. Ze droegen geen extra broek met langere pijpjes onder hun jurkje, omdat hun benen anders tegen elkaar aan schuurde. Ze gleden makkelijk in een spijkerbroek alsof ze hun benen hadden ingesmeerd met olie. En ik? Ik zei dat de spijkerbroek niet stond. Maar eigenlijk kreeg ik gewoon de knoop niet dicht. Ik wist het altijd wel mooi te verbloemen, achteraf gezien ook deels onbewust. Misschien dat laatste nog wel het meest. Want zo nu en dan probeerde ik ook wel diëten te volgen. Ik heb vrijwel alles wel geprobeerd, van Dr. Frank tot aan accupunctuur, soms weer wat kilo’s eraf, maar altijd kwamen de kilo’s dubbel weer terug.

Na mijn studie vond ik een baan waarin ik regelmaat kreeg. Elke dag stond ik dezelfde tijd op, had ik hetzelfde eetmoment en at ik (vrijwel) niks anders dan er in mijn lunchbakje zat. Ik vond het maar weer eens nodig een nieuwe afvalpoging te wagen. Dus ik pakte de groene container, stopte mijn vet erin en ik was klaar #justkidding. Was het maar zo simpel, niet? ‘’Ik heb gister een beetje veel gegeten, ik stop vast wat vet in de groene container. Die moet morgen toch aan de weg’’. En toch lezers… de oplossing was wonderbaarlijk genoeg heel simpel. Het is geen hogere wiskunde, je hoeft niet ver te zoeken, geen grote hoeveelheden boeken te lezen, geen voedingswaren te schrappen (nee: ook geen koolhydraten) of je leven radicaal omgooien. Het is de balans vinden tussen (lekker) eten en beweging. Als je die balans weet te vinden, kun je alles eten wat je lekker vindt.

Die methode ging ook voor mij op. Ik begon met meer/anders sporten. Hardlopen heeft voor mij een hele grote bijdrage geleverd aan mijn afvaltraject (note: hardlopen is niet de enige manier om af te vallen). Ik deed m’n sportschoenen aan en begon eens met een rondje. Een beetje hobbelen ging me eigenlijk makkelijker af dan ik had verwacht en zowaar had ik er nog plezier in ook. In december 2011 was er een hardloopwedstrijd van 7,5km en ik stelde voor mijzelf als doel daar aan deel te nemen.

De voorbereidingen liepen gesmeerd 😉 Ik verdiepte mij meer in de gezondere keuken maar het broodje hagelslag bleef. Ik leerde nieuwe producten kennen en leerde op welke manier ik de producten kon gebruiken. Maar het aller aller allerbelangrijkste wat ik tijdens mijn afvalperiode leerde was: bewustwording. Ik leerde mezelf namelijk twee vragen aan:

Ga ik nu eten omdat ik écht honger heb of uit gewoonte?
Vind ik dit product of gerecht écht lekker?

De uitkomsten hiervan en hoe ik hiermee omging, vertel ik je graag in ons gesprek. Want deze twee simpele vragen, bieden naar mijn mening zoveel betekenis in een afvaltraject. We eten vaak uit gewoonte of zonder ons bewust te zijn wat we nou eigenlijk eten. De invloeden van buitenaf bepalen voor ons of het smaakt, terwijl jij dat zelf zou moeten bepalen.

Enfin, ik ging gestaag door met mijn bewustwording en mijn gewicht verplaatsen over het asfalt #zelfspot 😉 Totdat de wedstrijddag kwam. Poeh hee… WAT een spanning! Ik stond in het startvak en zag alleen maar superfanatieke – slanke – hardlopers om me heen, en ik. Ik dacht: ik ben de dikste van allemaal, ik eindig vast als laatste. Hoe is dit mogelijk? Zonde om zo vertekend beeld van jezelf te hebben. Want natuurlijk eindigde ik niet als laatste. Sterker nog, het ging hartstikke goed! (En dankjewel mam, tof van je dat je me liet winnen ;-))

Omdat de wedstrijd mij heel gemakkelijk afging, werd mijn doel de 10km in april 2012 van Enschede. Die 10km liep ik al in maart 2012 al, waardoor ik in april 2012 lekker relaxed liep. Woop Woop! En toen kwam het bizarre idee dat als ik 10km kon hardlopen (het lijkt wel een hardloopblog dit haha), ik ook wel een halve marathon zou kunnen lopen. En dat moest dan voor 1 oktober 2012, want dan zou ik in één jaar tijd, een halve marathon uitlopen en X kilo lichter zijn…

Wat die kilo’s betreft, die gingen door het sporten en het ritme in het eten naar beneden, zoals ik ze keurig geïnstrueerd had (behalve die kilo op mn linkerdij, maar die neem ik voor lief) 😉 De ene week gingen er wat meer kilo’s voorgoed op reis dan de andere week, maar ik bleef op mijn voeding letten.

Belangrijk om te weten: ik heb mezelf nooit producten ontzegd. Had ik zin in een zak chips? Dan at ik een zak chips. Alleen deed ik dit geen 3 dagen achter elkaar. Ik zorgde dat andere maaltijden dan gezonder waren, zodat het in zijn totaliteit niet uit de hand liep. Al kan ik je vertellen, als je eenmaal in de flow van het afvallen zit, is die zak chips je niets meer waard. Of je hebt geen zin meer in een hele zak (kon ik mij vroeger niks bij voorstellen…)

Als laatste… de combinatie van sport + ritme in gezonde voeding = voor mij de perfecte formule geweest waardoor ik in 9 maanden tijd 30 kilo afviel en in de laatste 3 maanden nog eens 5 kilo. En dat niet alleen… als kers op de taart liep ik de halve marathon van Haarlem uit in 1uur en 46 minuten. Een jaar doorzetten heeft geresulteerd in waar ik nu ben. Genieten van mijn leven, in een ander lichaam, zonder aangepast dieet of producten die ik niet mag van mijzelf. Ik zeg sindsdien:

‘’Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’’

De bovengenoemde slogan wil ik jou graag in onze eventuele consulten wil meegeven. Je kunt alles blijven eten, maar waarschijnlijk in een andere vorm of hoeveelheid. Dus nu zit ik hier, met een glas rode wijn achter mijn laptop, mijn ‘intro’ te schrijven.
Ik hoop dat jullie een beter beeld van mij hebben gekregen en dat afvallen niet alleen maar een ‘zware’ race hoeft te zijn 😉 Heb je vragen of wil je nog meer weten, neem dan gerust contact met mij op.

Lieve groet,

(Vit)Aline